کاخ سعدآباد موزههای کوچک و بزرگ زیادی دارد که واقعاً یک روز برای دیدن همهشان کم است و باید وقت بیشتری را بهشان اختصاص داد. اما در بین این همه، آشپزخانه سلطنتی کاخ که زمان درازی ورود افراد متفرقه به آن ممنوع بود، خود تبدیل به موزهای مستقل شده و داستانی شنیدنی دارد.
کیش سرزمین غروبهای دل انگیز و ساحلهای مرجانی است و کیش بروها میگویند محال است آدم کیش برود و حوصلهاش سر برود. در کیش میتوانی کلی پاساژگردی کنی و وقتی خسته شدی خودت را به ساحل کیش و دریای شفافش بسپاری. میتوانی به دیدن دلفینها و لاکپشتهایش بروی. و از دیدن آنها که فارغ شدی در ساحل بیانتهایش دوچرخه سواری کنی. یا با کشتی بروی وسط آب و نفهمی که زمان چه طور میگذرد. کیش جزیره جاذبهها هم هست. و هرجایش را که نگاه کنید چیزهای زیادی برای عرضه به مهمانانش دارد. و اگر کیش بروی و بدون دیدن هرکدام از آنها ترکش کنی خیالت را راحت کنیم سفرت را بیهوده گذراندی. یکی از جاذبههای دیدنی کیش پارکهای ساحلی است که هم میشود در آنها ماهیگیری کرد، هم به ورزشهای آبی پرداخت و هم آلبومهای عکس را از زیباییهای دلفریبش پر کرد. با اسنپ تریپ و ۴ ساحل تفریحی کیش همراه باشید.
در خیابان جمهوری، بین حافظ و فردوسی، نزدیک سر و صدای ماشینها و موبایلفروشیها، خیابانی قرار گرفته که چندان نسبتی با شلوغیها و ازدحام اطراف ندارد. خیابان سی تیر، خیابانی که انگار گذشت زمان در آن تاثیری نداشته و به تکهای از تاریخ میماند. بیشتر از صد سال پیش قوام السلطنه، نخست وزیر دوره پهلوی در این نقطه از تهران خانه داشت. و به همین دلیل کل خیابان به نام او بود تا اینکه اوضاع متشنج شد، کابینه قوام سقوط کرد و خانه به محاصره مردم درآمد. به پاس قیام سی تیر ۱۳۳۱ تابلوی قوام جایش را به سی تیر داد و خیابان تبدیل شد به یادگار روزهای مشروطه.
درست است که تقریباً تمام مسافران مشهد به هوای رفتن به حرم به این شهر سفر می کنند و توریسم زیارت در ایران به خاطر وجود این شهر رونق زیادی دارد، اما توان و دارایی مشهد بیش آن است که فقط توریسم زیارت را پوشش دهد. اطرافش پر از روستاها و محلات کوچک خوش آب و هواست، با باغهای پردرخت، پرندههای خوشخوان و جوی آبی که روان است. در کنار زیارت حرم، میشود یک وقتی را هم به ییلاقهای مشهد اختصاص داد، یکی از محبوبترینشان طرقبه است که فقط ۱۸ کیلومتر از شهر فاصله دارد.
در این دنیا کارهای زیادی هست که آدم قبل از مردن باید انجام دهد. جادههای زیادی هست که باید ازشان عبور کنیم، کتابهای زیادی وجود دارند که انتظار خوانده شدن را میکشند، و غذاهای زیادی هستند که باید طعمشان را بچشیم. همینطور مکانهای زیادی هست که آدم تا به آنجا سفر نکرده نباید سرش را بگذارد زمین. و لذتهای ناب را از خود دریغ کند. یکی از جاهایی که سفر به آن تجربهای متفاوت پیش روی آدم قرار میدهد جزیره هرمز است. جزیرهای که شما فقط در آن با آب سر و کار ندارید و هرجا را نگاه کنید پر از رنگ است. از کوهها گرفته تا خاک و صخرههایی که تا چند دقیقه پیش خبری ازشان نبود و ناگهان از دل آب سربرمی آورند. چیزهایی که مختص اینجاست و جای دیگری نمیشود پیدایشان کرد.
خسته رسیده بودیم قشم و رفته بودیم یکی از خانههای محلی. چون جنوب جایی است که مردم با روی گشاده و بدون توقع پذیرایتان میشوند. انگار که عضوی از خانواده یا اقوامشان باشید. نه اینکه همه چیز مجانی از آب دربیاید ولی با پول کمی کارتان راه میافتد و تازه بد هم نمیگذرد. چون اینطور در نزد ما ایرانیها جا افتاده که اگر میخواهی خوب بخوری و سفر خوش بگذرد باید پول خوبی هم خرج کنی. جنوب این قاعده را به هم میزند. و اتفاقا برای خوش گذشتن هر چقدر پول کمی خرج کنید، آسان بگیرید و خودتان را به طبیعت بسپارید، سفر دلنشینتر و ماندگارتر میشود. غذا چه بود؟ قلیه ماهی.
