وقتی قدم در جنگل می‌گذاریم انگار وارد دنیایی می‌شویم که فرسنگ‌ها با دنیای اطراف فاصله دارد. دیگر خبری از آنهمه هیاهوی بیرون نیست، صدای ماشین نمی‌آید، دود و دمی وجود ندارد و تا چشم کار می‌کند درخت است که روی سرمان سایه انداخته. همه چیز آرام است، مگر اینکه صدای حیوانی بیاید یا شاخه درختی زیرپایمان بشکند. هوا خنک‌تر از آن بیرون است و همه چیز مهیاست که کمی از تکاپو و دغدغه‌ها فاصله بگیریم. جنگل نوردی در بهار، بیشتر از بقیه مواقع طرفدار دارد؛ نه از سرما و گل و شُل خبری هست و نه از شرجی و هوای دم کرده تابستان.

زیبا‌ترین تیمچه‌های ایران در شهر‌هایی قرار دارند که معروف‌ترین بازار‌های سنتی را دارند. بازار‌های سنتی اصفهان، شیراز، تهران، تبریز و کاشان، هر یک در دل خود تیمچه‌هایی دارند که حالا علاوه بر کارکرد اقتصادی، به جایی برای بازدید گردشگران تبدیل شده‌اند.

روزه‌ گرفتن در بهار و تابستان، با فصل‌های دیگر متفاوت است؛ بدن، زودتر آب را از دست می‌دهد و آدم تند تند تشنه می‌شود. زود خسته می‌شود و باید قبل از اینکه اذان، فکری برای افطاری کند. بهترین افطاری یعنی غذایی سبک که راحت هضم شود و همچنین روز بعد عطش ما را زیاد نکند. غذاهای ماه رمضان در شهرهای مختلف متفاوت است. و در این ماه به هر نقطه از این ایران که سفر کنیم به آداب و مراسم خاصی برای پختن افطاری برمی‌خوریم که می‌توانیم از آن در سفره غذایی خودمان هم استفاده کنیم.

هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد وقت پرواز به‌خاطر یک شیشه عطر یا کمی خوراکی مجبور شود بارش را بیرون بریزد و معطل شود. کافی‌ست لیست وسایل مجاز در هواپیما را بدانیم و بر همان اساس چمدان ببندیم. بعضی‌ها سبک سفر می‌کنند و ترجیح می‌دهند به‌غیر از چمدانی کوچک، چیز دیگری همراه نداشته باشند. گاهی هم چمدان و بار زیادی همراه داریم و بخشی از آن ‌را در کیف دستی قرار می‌دهیم. ایرادی هم ندارد، چراکه بردن بعضی از وسایل به کابین هواپیما مجاز است.

برای ما ایرانی‌ها شاید هیچ سفری به اندازه سفر به دریا حالمان را خوش نکند. رنگ سبزآبی دریا، صدای پیچیدن باد و رقصیدن موج‌ها می‌تواند تصویری شبیه به یک تابلو نقاشی در ذهنمان بسازد که تا مدت‌ها از یادمان نرود. به همین خاطر هر وقت وارد جاده چالوس و هراز می‌شویم یا به چابهار، بوشهر و آبادان می‌رسیم، ماشین‌های متفاوت با پلاک مختلفی می‌بینیم که از شهرهای دور خودشان را به سواحل زیبای ایران رسانده‌اند.