شهر: اصفهان

در انتهای شرقی اصفهان می‌رسیم به ورزنه. تا چند سال قبل به ورزنه به خاطر زن‌ها و دخترهای چادر سفیدش «سفیدترین شهر ایران» هم می‌گفتند. اما حالا این کویر ورزنه است که خیلی‌ها را به اینجا می‌کشاند.

امکان ندارد کسی مسافر اصفهان باشد و راهش به کاخ هشت بهشت نیافتد. بیشتری‌ها بعد از دیدن سی‌وسه پل از سنگ‌فرش‌های چهارباغ پایین می‌گذرند و به سمت بازار هنر راهی می‌شوند. کاخ هشت بهشت اصفهان هم دقیقا کنار همین بازار است. برای دیدن این عمارت باید وارد فضای سبز آن شد تا مقابل حوض، چشم‌مان به زیبایی آن روشن شود.

جندق، شهر کوچکی در شمال شرق اصفهان است. جایی که کویر احاطه‌اش کرده و بافت گلی و خشتی شهر باعث شده به جایی دیدنی تبدیل شود. هر سال ابتدای بهار یا پاییز و زمستان، گروه‌های زیادی برای کویرگردی به اینجا می‌آیند تا قدم به قدم این شهر ناشناخته را کشف کنند. شهری که در دل تپه‌های شنی‌اش به مسافرانش آب‌تنی هم هدیه می‌دهد.

هر دالان میدان نقش جهان پای ما را به دنیای جدیدی باز می‌کند. از یک دالان صدای چکش‌ مسگرها می‌آید، در یک دالان بوی ادویه دماغ‌مان را پر می کند و در دالان دیگر چشم‌مان به قلم‌زنی روی پارچه می‌افتد. در اینجا خبری از هیچ راه بن‌بستی نیست. هر راسته به دالانی و هر دالان‌ به کوچه‌‌ای ختم می‌شود تا به ما این اطمینان را بدهد که نقش جهان اصفهان همیشه چیز جدیدی برای کشف کردن دارد.

اصفهان جاهای دیدنی زیاد دارد، اما حساب پل‌هایی مثل خواجو جداست. پل خواجویی که خیلی‌ها زیرش می‌ایستند و زیر آواز می‌زنند و این یکی از جاذبه‌ها برای رهگذرانی‌ست که از زیر پل می‌گذرند. پل خواجو و خیابان‌های اطرافش، یکی از قشنگ‌ترین جاهای اصفهان است و خیلی از مسافران دوست دارند در هتل‌های اصفهان نزدیک پل خواجو اقامت کنند، هرچند که تماشای زاینده‌رود بی‌آب از سخت‌ترین لحظه‌هاست.  

خوردن غذاهای محلی در مسافرت به اندازه دیدن جاهای تاریخی و توریستی مهم است. حتی بعضی‌ها رفتن به موزه و بنای تاریخی را نادید می‌گیرند، اما از غذای سفر نمی‌گذرند. برای مثال اگر آنهایی که به اصفهان می‌روند بریانی نخورند انگار تا به حال در این شهر نبوده‌اند؛ یا اگر خورش ماست را امتحان نکنند، اصفهان رفتن یا نرفتشان با هم فرقی ندارد. اگرچه این شهر را به این دو غذا می‌شناسند، اما غذاهای سنتی اصفهان بیشتر از این حرف‌هاست.