زمانی بود که تصور دیدن جواهرات سلطنتی، تاجی که فرح پهلوی بر سر میگذاشت، یا الماس و جواهراتی که نادر از دریای کوه نور با خود به ایران آورد، یا شمشیر شاهی محال بود. گنجینهای که در پستوی کاخها نگهداری میشد و تنها راه تماشای آن همه شکوه خیره شدن به عکسها و فیلمها بود. اما حالا میتوانی خودت را به خیابان فردوسی تهران برسانی و از نزدیک جواهراتی را که زمانی در دست شاهان بود ببینی. در جایی به نام موزه جواهرات ملی ایران.
کاخ سعدآباد موزههای کوچک و بزرگ زیادی دارد که واقعاً یک روز برای دیدن همهشان کم است و باید وقت بیشتری را بهشان اختصاص داد. اما در بین این همه، آشپزخانه سلطنتی کاخ که زمان درازی ورود افراد متفرقه به آن ممنوع بود، خود تبدیل به موزهای مستقل شده و داستانی شنیدنی دارد.
در خیابان جمهوری، بین حافظ و فردوسی، نزدیک سر و صدای ماشینها و موبایلفروشیها، خیابانی قرار گرفته که چندان نسبتی با شلوغیها و ازدحام اطراف ندارد. خیابان سی تیر، خیابانی که انگار گذشت زمان در آن تاثیری نداشته و به تکهای از تاریخ میماند. بیشتر از صد سال پیش قوام السلطنه، نخست وزیر دوره پهلوی در این نقطه از تهران خانه داشت. و به همین دلیل کل خیابان به نام او بود تا اینکه اوضاع متشنج شد، کابینه قوام سقوط کرد و خانه به محاصره مردم درآمد. به پاس قیام سی تیر ۱۳۳۱ تابلوی قوام جایش را به سی تیر داد و خیابان تبدیل شد به یادگار روزهای مشروطه.
تهرانیها اعتقادات عجیبی درباره ساعت شمسالعماره داشتند. مثلاً دو جغد نر و ماده بودند که در محفظه این ساعت لانه داشتند و شایع بود که هر بار ظاهر شوند، سلطنت تغییر میکند. ساعت شمسالعماره قدیمیترین ساعت تهران است. ملکه ویکتوریا به ناصرالدین شاه هدیهاش داد. و از آن زمان تا حالا بر برج شمسالعماره جاخوش کرده. زمانی بود که مردم تهران با نگاه کردن به این برج ساعت را میفهمیدند. هر چیزی ممکن بود در حوالیاش خراب شود و از کار بیفتد ولی ساعت برج، نبض تپندهی تهران بود، اگر از کار میافتاد دیگر نمیفهمیدی چقدر از روز گذشته و چقدر مانده. سرگذشت ساعت شمسالعماره
