این فقط باغ شاهزاده ماهان نیست که در سفر به کرمان میتوان به دیدنش رفت و از آنهمه زیباییش سر ذوق آمد. وقتی سوار قطار کرمانیم و هنوز ۲۵ کیلومتری مانده که به شهر برسیم، از داخل واگن میتوانیم عمارت سفیدرنگ باغ فتح آباد را در دل آن کویر خشک و بیآبوعلف از دور ببینیم. باغی که باغ محبوب کرمانیها هم هست و خیلی شبیه تاج محل هند است.
بیشتر ما خیابان جمهوری را به شلوغ بودن میشناسیم، با موبایلفروشیهایش و مغازههای بیشمار لوازم خانگی. شناسنامه این خیابان موتوریها و ماشینهایی که در اکثر اوقات در ترافیک روی پل حافظ گیر افتادهاند، هم هستند. در دو سه سال اخیر، پردیس سینمایی چهارسو هم به اینها اضافه شده تا وقتی اسم خیابان حافظ و جمهوری میآید، تصویر در ذهنمان به خوبی شکل بگیرد. ولی داستان کوچهپسکوچههای این نقطه از تهران کمی متفاوت است. خلوت، با خانههایی قدیمی که هنوز در دل یکی از شلوغترین خیابانهای تهران نفس میکشند. بعضیها کهنهکار و بعضی مثل خانه فاموری بازسازی شده و تازهنفس.
وقتی در گوگل روستای زیارت را جستجو میکنیم، با روستاهای زیادی که اسمشان زیارت است در سراسر ایران مواجه میشویم. اما از همه این روستاها معروفتر روستای زیارت گرگان است.
اصفهان، شهری نیست که فقط جاهای شناختهشدهاش را ببینیم و بعد ترکش کنیم. میتوانیم ساعتها در شهر بچرخیم و همینطور به جاهای جدید برسیم. خانههای تاریخی اصفهان هم از این دست جاها هستند. هرچند به اندازه پلها و مساجد شهر شناختهشده نیستند، اما دیدنشان هم خالی از لطف نیست و ما را به زمانهای مختلفی میبرند. یکی ما را به دوره قاجار میبرد و یکی به دوره پهلوی و قدم که در آنها بگذاریم، انگار در جایی غیرواقعی پا گذاشتهایم.
بعضی جادهها فقط پل ارتباطی برای رسیدن از یک جا به جای دیگر نیستند. بعضی جادهها خود، انگیزه سفرند و دیدنشان و رانندگی در آنها میتواند شور سفر را بیشتر کند. میتواند کاری کند که بیشتر بهمان خوش بگذرد و وقتی به یاد سرسبزی و پیچوخمهایشان میافتیم دلمان برایشان تنگ شود. مثل جاده توسکستان.
وقتی دلمان سفیدی یکدست برف را بخواهد و در وسط شهر، برفی در کار نباشد، تکلیف چیست؟ شاید نگاه کردن به عکسهای زمستانی. ولی اگر خواستیم روی برف راه برویم و سردیاش را حس کنیم، چی؟ میتوانیم به جایی مثل پیست اسکی آلوارس فکر کنیم.
