دشت ارژن که مردم محلی آن را به دشت ارجن هم میشناسند، در روزهای تعطیل خانوادههای کازرونی و شیرازی زیادی را به سمت خود میکشاند. تا سفرهشان را زیر یک درخت پهن کنند یا به یکی از باغ-رستورانهای اطراف آن بروند. اینجا که شهرتش را از آبشار و تالابش گرفته در دامنه جنوبی زاگرس قرار دارد. و به خاطر جنس سنگهایش، حفرهها و غارهایی در آن درست شده که چهره عجیب غریبی به آن داده است.
عکس تخت جمشید را زیاد دیدهایم؛ چه روی کارتپستالها، چه روی تابلوهای نقاشی، تقویمها، و کتابها. با این حال حتی بهترین دوربینها هم نمیتوانند بزرگی این کاخ را برایمان ثبت کنند. با اینکه در مقایسه با روزهای اول، دیگر از تخت جمشید چیز زیادی باقی نمانده، اما دیدن همین سنگنوشتهها و سرستونهایی باقی مانده هم حس کنجکاویمان را تا حد زیادی برطرف میکند.
شیراز، جاهای زیادی برای دیدن دارد،.ولی یکی از اولین جاهایی که هر مسافری به محض پا گذاشتن در این شهر به آن سر میزند، حافظیه و سعدیه است.
وقتی به دیدن جاهای تاریخی میرویم، انگار به سالها پیش سفر میکنیم؛ خودمان را در حال و هوای زندگی مردم آن زمان تصور میکنیم و از روزمرگیها حسابی دور میشویم. میتوانیم در استان فارس به بیشاپور سر بزنیم که در اوایل دوره ساسانی ساخته شده. در کنارش هم رودخانه و غار و کتیبههای تاریخی زیادی وجود دارد .
خوب که به عکسهای شهرهای مختلف استان فارس نگاه کنیم میبینیم شهرت آن به «ایران کوچک» آنقدرها هم عجیب نیست. زمانی که جنوب این استان از حرارت میسوزد، سپیدان خنک است و مسافران زیادی را به سمت چله گاه هدایت میکند. جایی که اسمش به خاطر امکانات رفاهی و محل مناسب اقامت برای بسیاری از شیرازیها آشناست.
اسم شیراز که میآید، بیشتر یاد حافظیه و سعدیه یا بازارها و باغهای معروفش میافتیم. اما نزدیک شیراز دریاچه شوری قرار دارد که در بعضی از روزها آبش به رنگ قرمز درمیآید. اگر دریاچه مهارلو آب داشته باشد، زمستانها، پرندههای مهاجر زیادی را هم به خودش میبیند.
