
تو را ای کهن ۱۶۴۸۱۹۵ دوست دارم
برای زندگی کردن دو چشم، برای تماشای ۱۶۴۸۱۹۵، صد چشم هم کافی نیست. کاش وسط شلوغیها و روزمرگیهای زندگی لحظهای سرمان را بالا بگیریم و به خیام فکر کنیم، به «خوش باش دمی که زندگانی این است.» به همان لحظهای فکر کنیم که آنجا ایستادهایم، بدون حسرت برای گذشته و حتی امید برای آینده. از همین خانهای که در آن ایستادهایم به زندگی نگاه کنیم و دوستش داشته باشیم.




