برای فرار از گرما در تابستان کجا برویم؟ شهرهای شمالی؟ جاهایی مثل اردبیل و تبریز و سرعین؟ اینها میتواند انتخابمان باشند، ولی جاهایی هم هست که شاید هنوز آنطور که باید آنها را نمیشناسیم. مثل تنگههایی که خنکاند و وقتی پایمان را در آبشان میگذاریم، همه تنمان یخ میکند. برای بودن در همچین جایی باید کجا برویم؟ تنگه های فارس میتواند مقصدمان باشد؛ هرچند رفتن به بعضی از آنها کار هرکسی نیست.
چیزی که آدم را در سفر به کلاله گلستان مسحور میکند، زمین فراخیست که در آن پیش میرویم. انگار که آسمان به زمین دوخته شده باشد و در دلش جلو برویم. فقط هم همین نیست. ابرهای پنبهای که بالای سرماناند؛ از هر ابری که تا حالا دیدهایم سفیدتر و نزدیکتر به زمیناند. اسبها هم هستند که در دشتها برای خودشان میچرخند و دل از ما میبرند.
آبشار درازکش کجاست؟ اگر در تهرانیم باید مسیر سه ساعت و نیمه را تا بابل برویم. و از آنجا یک ساعت دیگر به سمت بند پی شرقی برویم تا به جایی برسیم که محلیها به آن چلچلی و شرشری هم میگویند.
بیشتر ما بالن را در فیلمها دیدهایم یا در عکسها؛ سبدی که سوار آن شدن و با آن در آسمانها بالا رفتن، هنوز برای خیلیها یک رویاست. قبلا اگر خیلی علاقهمند بودیم که سوار بالن شویم میتوانستیم به جایی مثل کاپادوکیه در کشور دوست و همسایه، ترکیه برویم. جایی که آسمانش پوشیده از بالنهای رنگارنگ است و همین توریستها را به سمت خود میکشاند. ولی این روزها چرا راه دور برویم؟ وقتی امکان بالنسواری در تهران هم وجود دارد.
در دورود لرستان از کوههای سر به فلک کشیده و آبشارهای پرآب تا دریاچههای آرام رنگی و جنگلهای وحشی هست؛ همه اینها را هم یکجا میتوانیم در جایی مثل روستای تی پیدا کنیم.
نقشه کیش را که نگاه کنیم، آن بالای بالا و نوک دماغه، جایی هست که به آن کلبه هور کیش میگویند. خلوت و دنج است و پیست دوچرخهسواری جزیره از کنارش میگذرد؛ جایی که میگویند غروب کیش را نباید از دست داد.
