بعضی جاده‌ها فقط پل ارتباطی برای رسیدن از یک جا به جای دیگر نیستند. بعضی جاده‌ها خود، انگیزه سفرند و دیدن‌شان و رانندگی در آنها می‌تواند شور سفر را بیشتر کند. می‌تواند کاری کند که بیشتر بهمان خوش بگذرد و وقتی به یاد سرسبزی و پیچ‌وخم‌هایشان می‌افتیم دل‌مان برایشان تنگ شود. مثل جاده توسکستان.

وقتی دل‌مان سفیدی یکدست برف را بخواهد و در وسط شهر، برفی در کار نباشد، تکلیف چیست؟ شاید نگاه کردن به عکس‌های زمستانی. ولی اگر خواستیم روی برف راه برویم و سردی‌اش را حس کنیم، چی؟ می‌توانیم به جایی مثل پیست اسکی آلوارس فکر کنیم.

ارومیه رفتیم سوغات چی بخریم؟ ما در اینجا درباره سوغات ارومیه نوشته‌ایم؛ شهری که نقل آن در ایران زبانزد است. اما نقل تنها سوغات این شهر نیست.

برای فرار از گرما در تابستان کجا برویم؟ شهرهای شمالی؟ جاهایی مثل اردبیل و تبریز و سرعین؟ اینها می‌تواند انتخاب‌مان باشند، ولی جاهایی هم هست که شاید هنوز آنطور که باید آنها را نمی‌شناسیم. مثل تنگه‌هایی که خنک‌اند و وقتی پایمان را در آب‍‌شان می‌گذاریم، همه تن‌مان یخ می‌کند. برای بودن در همچین جایی باید کجا برویم؟ تنگه های فارس می‌تواند مقصدمان باشد؛ هرچند رفتن به بعضی از آنها کار هرکسی نیست.

چیزی که آدم را در سفر به کلاله گلستان مسحور می‌کند، زمین فراخی‌ست که در آن پیش می‌رویم. انگار که آسمان به زمین دوخته شده باشد و در دلش جلو برویم. فقط هم همین نیست. ابرهای پنبه‌ای که بالای سرمان‌اند؛ از هر ابری که تا حالا دیده‌ایم سفیدتر و نزدیک‌تر به زمین‌اند. اسب‌ها هم هستند که در دشت‌ها برای خودشان می‌چرخند و دل از ما می‌برند.