تنوع گیاهی، درهمآمیختگی رنگها، بوها، صدای پرندهها، در کنار معماری بناها، در باغهای شیراز فضایی به وجود آورده که زمان در آنها به نحو دیگری سپری میشود. انگار که با بودن در آنها در دنیای دیگری هستیم و عمارت شاپوری یکی از جدیدترین این باغهاست.
تهران، شهر موزههاست. اما موزههایش چندان بازدیدکنندهای ندارد. مگر مناسبتی در پیش باشد یا کارهای ارزشمندی در موزهای به نمایش در بیاید، مثل موزه هنرهای معاصر. تهرانیها با موزهها چندان میانه خوبی ندارند و به جاهای سرسبز علاقه شان بیشتر است. از این روست که چند سالیست که باغ موزهها طرفدار پیدا کردهاند، جاهایی مثل باغ موزه مقدم یا باغ موزه هنر ایرانی.
یشتر شهرها، خیابانهایی قدیمی و معروف دارند که قدم زدن در آنها حس خوب گذشتهها را در آدم زنده میکند، خیابانهایی مخصوص عابران که رفت و آمد ماشینها در آنها قدغن شده و سنگ فرشش هم کردهاند؛ مثل خیابان تربیت تبریز.
اینکه بتوانیم در روستایی راه برویم که یکی از اولین سکونتگاههای آدمها بوده تجربه خوشایندیست و مثل سفری در زمان میماند و روستای کندلوس یکی از این جاهاست. این روستای ییلاقی بین جنگل و دره قرار گرفته و هم خودش دیدنیست و هم اطرافش. روستایی در نزدیکی نوشهر.
جنگل دالخانی یکی از جنگلهای کوهستانی نزدیک رامسر است که به دالان بهشت معروف شده. این جنگل با رامسر فقط ۳۰ کیلومتر فاصله دارد و یکی از مزیتهایش این است که میتوان از آن به ییلاقهای زیبای این منطقه رفت.
در یکی از خیابانهای شلوغ و پررفت و آمد تهران، یکی از بینظیرترین موزههای ایران جا خوش کرده. موزه فرش ایران، مهجور و ساکت در گوشهای از پایتخت.
